RC Bike international race – Το report του Χατζόπουλου

Πέμπτη, Οκτώβριος 20th, 2011 No Commented

Ο Στέλιος Χατζόπουλος μπορεί να γύρισε από την Ιταλία αλλά έχει ιδιαίτερα ενδιαφέροντα πράγματα να μας πεί από αυτά που είδε στο Riccione. »

Εφ’ όλης της ύλης, λοιπόν, μετά την επιστροφή και… ευτυχώς ακόμα είναι πάτρια τα εδάφη, απ’ ότι διαβάζω/ακούω!

 

Κατ’ αρχήν ένα πολύ μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ στους ανθρώπους που με βοήθησαν, τον Στέλιο Τσιούρβα (www.rc-shop.gr), το Fanatix (www.frt.gr) και το team Xray, καθώς και το http://eshop.rcring.eu για τα ηλεκτρονικά Speed Passion (τα περιμένουμε τέλος μήνα), αλλά και στο www.rcdevil.gr για τη συνεχή live κάλυψη με ρεπορτάζ.

Τέλος, στο περιοδικό ΜΟΤΟ, για την προβολή της προσπάθειας.

 

Στη συνέχεια το κοστολόγιο… Το ταξίδι κόστισε περίπου 650 ευρώ, όλα μέσα. Αναλυτικά:

Αεροπλάνο 160 εuro (Αθήνα Ρώμη και Μιλάνο Αθήνα),

αυτοκίνητο Hertz (Panda 1200, το φτηνότερο και… οικονομικότερο, μάλλον! Εκαιγε 5.5λίτρα στα 100, πηγαίνοντας τέζα στα 130!!!) 160 euro.

Βενζίνες 440 χλμ Ρώμη Ριτσιόνε (45 ευρω), 390 χλμ Ριτσιόνε Μιλάνο (35ευρώ),

διόδια 27 και 24 ευρώ.

Διαμονή 150 σε 3*** ξενοδοχείο, 1200μ από την πίστα.

Φαγητό σε MacDo 10-15 μέρα!

Συμμετοχή 20 ευρώ.

Εκτός αυτών είχα πει στους γερμανούς και μού ‘φεραν λίγα πράγματα σε ανταλλακτικά, λάστιχα κλπ, άλλα 100 ευρώ.

Σαφέστατα συμφέρει έτσι (δεν έχει άλλες απευθείας πτήσεις κοντύτερα από Ελλάδα, πχ στο Ρίμινι, ή στην Μπολόνια). το πλοίο θα κόστιζε 400 για 1 άτομο σε καμπίνα και μοτό (ή 560 με αυτοκίνητο), συν ένα 40άρι ανά κατεύθυνση για φαγητό κλπ στο πλοίο.

 

Στο δια ταύτα, λοιπόν…

Πέμπτη πρωί αξημέρωτα από το σπίτι, φτάνω Ρώμη 10 το πρωί. Στις 3-3.30 το μεσημέρι είμαι πίστα. Ορμάω για δοκιμές… Στουκίδι και των γονέων!!!! Φυσικό είναι μέχρι να μάθεις τα νέα πατήματα μιας άγνωστης πίστας… Ευτυχώς, όλοι βοηθούν στο ξετουμπάρισμα, οπότε δε χάνεις πολύ χρόνο στο ανέβα κατέβα… Εχουν ανοιχτή τη γραμματεία και γράφει γύρους, οπότε μπορείς και τσεκάρεις στην οθόνη (και στο link! Eναι live!) αν κάνεις πρόοδο… Γυρίζω στα 30-32, και σταδιακά κάνω και 29… Οτι είναι πάνω από 30, είναι με στούκα στο γύρο… Γυρίζουμε όλοι μέχρι να σκοτεινιάσει… γράφω και 28!!!

Το κακό είναι ότι το ρόστρουμ χωράει μέχρι 10 άντε 11 άτομα το πολύ και στριμωχτά! Είναι δε χαμηλό, φανταστείτε σαν να είστε στο δωμάτιo της γραμματείας της FRT. Η δε πίστα είναι σε κλίση, με την απέναντι ευθεία σε αρκετά ψηλότερο επίπεδο από τα πιτς. Η πίστα είναι ιδιαίτερα στενή, για μας που έχουμε μάθει στις τεράστιες FRT (και… Λοστάλο!) και Arena. Τα πατήματα είναι συγκεκριμένα και χωρούν 1 μηχανάκι, άντε δύο υπό κλίση και να είναι και οι δυό… φίλοι καρδιακοί, αλλιώς απλά δεν χωράνε. Τότε… ή που θα φύγει ο ένας (ή και οι 2!) στο γκαζόν, ή που θα πρέπει να περιμένει ο πιο γρήγορος για να προσπεράσει αλλού… Είναι λίγο… χμ… τρομακτικό να έχεις τον Edi Winter (Παγκόσμιος SBK 2010) πίσω σου και να σε σπρώχνει… παρότι μού ‘λεγε να μην αγχώνομαι, θα περιμένει… ε… όσο και νάναι… αγχώνεσαι! Ευτυχώς το γκαζόν έχει αρκετή πρόσφυση, δεν είναι βρεγμένο και  τις περισσότερες φορές μπορείς κουτσά στραβά να ξαναμπείς στην πίστα! Η δε πίστα η ίδια, έχει μια άσφαλτο γυαλόχαρτο που έχει πρόσφυση ΠΑΝΤΟΥ!

Εχω μαζί μου 5 μπαταρίες: Δύο 5000/50C και τρείς 4000/30C με την ανάλογη διαφορά στο γκάζι, υπέρ των 5000… Οι δε 4000 είναι και60 γραμ.ελαφρύτερες, αλλά γι αυτό θα τα πούμε αργότερα! Εννοείται ότι τους πίνω το αίμα, φορτίζοντάς τες ξανά και ξανά. Ευτυχώς  οι μπαταρίες είναι «σκυλιά» δε μασάνε! Επιζούν!

Ο καιρός είναι μέχρι και ζεστός, με λιακαδίτσα, 15-17*C και δε φυσάει. Σταματάμε να τρέχουμε όταν πια σκοτεινιάζει.

 

Την Παρασκευή έχει επίσης ελεύθερες δοκιμές και σιγά – σιγά εμφανίζονται όλοι οι γνωστοί πλέον από τα Παγκόσμια: Αυστριακοί, Γερμανοί, Ιταλοί, ένας Τσέχος, ένας Σλοβάκος. Οι συμμετοχές είναι 20 SBK, 9 Stock, 9 nitro (τερματίζουν 7).

Οσον αφορά τη Stock, ο Aaron Kranewitter έχει φέρει και μερικά σετ Speed Passion για άλλους οδηγούς! Δεν αγοράζω, περιμένω παραγγελιά από το δικό μας RCRing, στο τέλος του μήνα.

Πολυκοσμία πλέον στο ρόστρουμ, και μερικές φορές είναι έως και δύσκολο να βρεις μια… θέση να οδηγήσεις. Η δε συνύπαρξη όλων των κατηγοριών μπερδεύει μερικούς, ευτυχώς όχι με τραγικά… αποτελέσματα! Ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι όλα τα στοκ είναι εξίσου ή και γρηγορότερα από τα νίτρο… Πιθανότατα λόγω σχεδίασης της πίστας… Μια και το αναφέραμε, η πίστα έχει μια σχεδίαση εντελώς ρευστή, που σε οδηγεί να χρησιμοποιείς ένα ρυθμό με γραμμές, υπολογίζοντας την κάθε στροφή και μαζί τις επόμενες τέσσερις… Οδηγείς σαν να χορεύεις! Αυτό σκέφτονται -και λένε- όλοι! Αν χάσεις μια στροφή, πρακτικά χαλάς το γύρο σου, αφού έχεις χάσει και τις επόμενες 2-3!

Οσο για μένα, γράφω πάνω από 200 γύρους την Παρασκευή, προσπαθώντας να πάω όσο το δυνατό πιο γρήγορα και ταυτόχρονα σταθερά, χωρίς να εμποδίζω τους πιο γρήγορους και χωρίς στούκες. Οσο κι αν ακούγεται παράδοξο, καταφέρνω να βγώ το απόγευμα χωρίς την παραμικρή ζημιά στο μηχανάκι και στα λάστιχά μου, με ελάχιστες εξόδους. Μια και τα γυρολόγια είναι live στο ιντερνετ, όλοι μπορούν να δουν ποιος κάνει τί!

 

Το Σάββατο το πρωί έχουμε πάλι ελεύθερη πίστα για δοκιμές. Γράφω πάλι γύρους, εξακολουθώ να μαθαίνω… Στις 11 η ώρα, ξεκινάμε την διαδικασία των ελεύθερων χρονομετρημένων δοκιμαστικών, όπου μέσα σε 15 λεπτά πρέπει να πετύχουμε τρεις συνεχόμενους γρήγορους γύρους για να καταταχτούμε για τα προκριματικά. Καταφέρνω να είμαι 5ος, με ταχύτερο 27.880, ενώ το «τρίγυρό» μου είναι τρία 28άρια καλά…

Στις 2 το μεσημέρι τρέχω το πρώτο μου προκριματικό: Γράφω και τον απολύτως καλύτερο χρόνο μου στα προκριματικά: 27.007! Μου λείπουν ακόμα7 χιλιοστάγια το 26!!! (Οι γρήγοροι γράφουν 24-25). Τερματίζω 4ος…

Μια ώρα αργότερα, στο δεύτερο προκριματικό είμαι 5ος, με παρόμοιο γυρολόγιο. Συνεχίζουμε μέχρι να σκοτεινιάσει με ελεύθερες δοκιμές… Προπόνηση, προπόνηση, γράφε γύρους στην πίστα με κόσμο, να μαθαίνεις, να εμπεδώσεις τα πατήματα!

 

Κυριακή, ημέρα τελικών. Μια και είμαστε λίγοι, το πρόγραμμα είναι γενικά σφιχτό, εκτός από το μεσημέρι, που είναι… ιερό για τους Ιταλούς: Δυό ώρες διάλειμμα για μεσημεριανό!

Στο τρίτο μου προκριματικό στις 09.40, γράφω 2 γύρους, στουκάρω μόνος μου στα φρένα, στο τέλος της ευθείας και σπάω την πίσω ζάντα μου (διαιρούμενη Ricou Corps, από τη Γαλλία). Πάει το πρκριματικό…

Το επόμενο, μια ώρα αργότερα, με βρίσκει 6ο, από… λάθος μου! Θα είχα γράψει ένα γύρο ακόμα, αλλά νόμιζα ότι τερμάτισα, ενώ δεν είχα τερματίσει! Υγεία! Ετσι κι αλλιώς δεν θα βελτίωνα…

Μετά το… ιερό διάλειμμα, αρχίζουν οι τελικοί: Τρία δεκάλεπτα για τα ηλεκτρικά και ένα 30λεπτο για τα νίτρο.

Στο πρώτο μου, είμαι καλός, αλλά… αργός . Χρησιμοποιώ μπαταρία  4000ΜΑΗ, με βαρίδια60 γραμ.κολλημένα πάνω της για να φτάσω το κατώτατο όριο βάρους του κανονισμού. Είμαι στα 1905. Παρόλα αυτά, πέφτω επιτέλους κάτω από 27! Γράφω αρκετά «καλά»27άρια και 2-3 26άρια!

Αλλά… έχω 2-3 στούκες και μεγαλώνουν οι γύροι μεχρι και 40 δευτ!

Στο δεύτερο τελικό, τρια 40+ μου χαλάνε το ρυθμό (βλέπε: στούκες!). 7ος…

Στο τρίτο πάω καλύτερα από ποτέ, αλλά χωρίς τον Kranewitter που έχει κερδίσει τα 2 πρώτα, οπότε δεν τρέχει. Για κλάσματα του δευτερολέπτου δεν γράφω 22 γύρους, γυρνάω σταθερά με καλά 27αρια και είναι φανερό ότι μου λείπουν τόσο τα ηλεκτρονικά του κανονισμού, όσο και μπαταρίες (όλα παραγγελμένα, θα εμφανιστούν μέσα στο χειμώνα!).

Η τελική κατάταξη με φέρνει 6ο, εκεί απ’ όπου ξεκίνησα, με πολύ καλή γνώση της πίστας, του ανταγωνισμού(τράβηξα πολλές… spy photos των… ανταγωνιστών!) αλλά και των συνθηκών και του περιβάλλοντος.

Μιλώντας για τον ανταγωνισμό, αν εξαιρέσουμε τον Kranewitter που τρέχει με το μηχανάκι του Edi Winter (ιδιοκατασκευή Jabber 2011), οπότε δεν έχω να δανειστώ στησίματα, οι άλλοι δύο βασικοί αντίπαλοι, ο Feilner και ο Selva μοιράστηκαν πρόσχαρα μαζί μου τις ρυθμίσεις τους, μαζί με μυστικούλια για το σωστό σετάπ. Ο Kranewitter με τον Winter μου υποδεικνύουν πώς να έχω λιγότερες κλίσεις, φτιάχνοντάς μου καινούρια κοντύτερα scratchbars. Μου δίνουν δυο δευτερόλεπτα στο γύρο. Φαίνεται στους τελικούς!

 

Την Κυριακή το απόγευμα, μετά την απονομή, επιστροφή στο ξενοδοχείο, ύπνο μέχρι τα… μεσάνυχτα και αναχώρηση για Μιλάνο, απ’ όπου πετάω για Αθήνα στις 7 το πρωί.385 χλμ.και 5 ώρες αργότερα, παρατάω το Panda στο αεροδρόμιο, μετά από ένα αργό και ήσυχο οδήγημα με 100-130 στις άδειες autostrades, παρέα με ιταλικά τραγούδια!

 

Πρέπει να πώ και πάλι ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους με βοήθησαν στην προσπάθεια αυτή, γιατί πραγματικά χωρίς την πολύτιμη βοήθειά τους, απλά δεν θα είχα τη δυνατότητα να κάνω αυτό το εγχείρημα.

Τι μέλλει γενέσθαι, τώρα: Κατ’ αρχήν προπόνηση στις πίστες μας, πολλή προπόνηση. Ταυτόχρονα, αρχίζει ένα σκληρό αποταμιευτικό πρόγραμμα, ώστε να καταφέρω να έχω μαζέψει τα απαραίτητα, τόσο για το Warm Up του Μαίου, όσο και για τον αγώνα του Αυγούστου, χωρίς πλέον εξωτερική βοήθεια. Οσον αφορά τον αγώνα αυτό, ήταν τόσο κοντά στο πρόσφατο Παγκόσμιο, που απλά δεν θα τα κατάφερνα χωρίς την πολύτιμη βοήθεια των φίλων μου.

 

Ευχαριστώ, από καρδιάς!»

 

 

 

 

Διαβάστε σχετικά:

Leave a Reply